hayal-et

göz açıp kapayıncaya kadar geçer dediğimiz zamanlar vardır hani..
küçükken annelerimizin bize söylediği en beyaz yalandır o. hiçbir beklenen ,göz açıp kapayıncaya kadar gelmez çünkü. çoğu zaman, zaman alır gelmeleri. kimi zaman hiç gelmez beklenilen. ama yinede..her seferinde..açıp kapanır o gözler..
aç..
kapa..
aç..
açtım gözlerimi işte..yine aynı duvarlar karşımda..edebi sanat kullanmıyorum..bildiğin duvar..hani boyası akmış, eskimeye yüz tutmuş olanından..kafamı oynatamıyorum sanki..oynatmak istemiyorum aslında..sadece açık gözlerimle süzüyorum etrafı..sağımda solumda insanlar..milyonlarla..yüzleri bana dönük değil..içlerinden sadece bir kaçı, geri geri yürüyor..bana bakarak..
kapa..
gözlerim kapalıyken göz kapaklarımın içini görmek isterim hep.. oraya odaklanırım ama hafile. zaten görmemiz gerekenleri değil görmek istediklerimizi görürüz ya her zaman. can sıkıcı..karanlık olması gerekirken bembeyaz her taraf. ayaklarım çıplak. çimlere basıyorum sanki..öylesine yumuşak..gıdıklanıyorum ama..
aç..
nereye kadar sürer gider bu oyun bilemem. ama oynamayı sevdiğim belli..gözlerimi her açtığımda yeni bir umut..her kapattığımda yeni bir hayal kırıklığı..hayal edilebilir gibi değil..kapalı gözlerim..kapandılar..kapattım..
hayal-et..
edilebilir gibi değil..
hayal kırıklığı.
28.05.08