kabuğum var benim.
tabularım yok ama kabuğum var.
içeriden vuruyorum, duyan yok..
öyle kalın ki, aynı zamanda öyle kırılmaya müsait ki..
içeri biraz gün ışığı girse her şey bambaşka olacak sanki.
ama biliyorum.
o kabuğu ben kırmayacağım.
zamanı gelecek.
kırılacak..
ama kendi kendine ama başka bir güçle.
işte o zaman kafamı dışarı çıkartacağım.
ve derin bir nefes çekeceğim içime.
evet.
nerde kalmıştık?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder