mesela işte seninle konuşmak için sebepler arıyorum kendime. saçma sapan ama. sonra fazla konuşuyorum. uzun cümleler kuruyorum sanki böylelikle benimle daha çok konuşmak istiycekmişsin gibi. kötü ve melankolik diziler izliyorum çalan şarkılarda seninle karşılaşabilmek için. sanki delilercesine aşıkmışım gibi tribe bağlıyorum. aşık mıyım? yani evet desem olmuyo hayır desem olmuyo. "aşık gibiyim" gibi bi tespit de olmadığına göre?
korkuyorum aslında. sana değilde kafamda yarattığım sana aşık olmaktan çok korkuyorum. bi kere yaptım bunu. bi daha yaparsam ne hale gelirim hiç bilmiyorum. kafamda yaratmamak için kendimi zorluyorum hayal etmemek için. kimi zaman işe yarıyo, özellikle de kafam meşgulken. ama evdeyken, yalnızken, yapacak hiçbi şeyim yokken sana sarıyorum işte. tam tabiriyle bu ama "sarmak".
bi yandan hayatıma gir ve hiç çıkma istiyorum, bi yanda senden kurtulmak istiyorum. mümkün müdür?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder