bu da yoğurt davasına benzedi.
dönem başında bigün kek yapmak istedi canım. yoğurt lazımdı kek için ve evde yoğurt yoktu. evde yoğurt yok diye saatlerce ağlamıştım.
bugün de öyle bi gün heralde. akbil imi kaybettim. ve bunun için bir hafta boyunca oturup ağlayabilirim. o kadar ağlayasım var yani. durduramıyorum kendimi. paramı sokağa atmış oldum. "aman boşver cana geleceğine mala gelsin" demek yerine kendimi suçlamakla meşgulüm. nasıl kaybederim, nasıl düşürürüm diye. sanırım bi süre daha ağlamaya devam edicem.
müsadenizle..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder